داد و فریادهای مردم خشمگین در نقطه‌ای كه كودك بود متوقف شد، جمعیت از هم جدا شدند تا به او اجازه‌ی عبور بدهند، گویی كودك كنترل عجیبی بر روی مردم داشت.

زنی گفت: نگاهش كنید! چه پسر بچه‌ی دوست‌داشتنی‌یی! كودك فریاد زد: پدر! من می‌خواهم با پدرم بروم! چند سالته، بچه؟ پسر جواب داد: با پدرم چه می‌كنید؟

یكی از مردان از داخل جمعیت گفت: برو خونه، پسر. برو پیش مادرت.

اما افسر صدای پسرش و آنچه را كه كه مردم به او گفتند، شنیده‌بود. چهره‌اش غمگین‌تر شد، و شانه‌هایش در میان ریسمان‌هایی كه او را بسته بود پایین افتاد. او در جواب مردی كه چند لحظه پیش صحبت كرده ‌بود فریاد زد: او مادر ندارد!

پسر خود را از میان جمعیت به جلو كشید. سرانجام به پدرش رسید و از بازوهای او بالا رفت. جمعیت به فریاد زدن ادامه داد: بكشیدش! او را دار بزنید! این رذل را زودتر مجازات كنيد!

پدر پرسید: چرا خانه را ترك كردی؟ پسر گفت: آن‌ها می‌خواهند با تو چه كنند؟ گوش كن، از تو می‌خواهم كه كاری برای من بكنی.

چه كاری؟ تو كاترین را می‌شناسی؟ همسایه‌مان؟ البته.

پس گوش كن. بدو. برو پیش او بمان. من خیلی زود به آنجا می‌آیم. پسرك گفت: من بدون تو نمی‌روم، سپس شروع به گریه كرد.

چرا؟ چرا نمی‌روی؟ آن‌ها می‌خواهند تو را بكشند.

آه نه، این فقط یك بازی است. آن‌ها فقط دارند بازی می‌كنند. زندانی با مهربانی پسرش را از خود جدا كرد و خطاب به مردی كه جمعیت را رهبری می‌كرد گفت:

گوش كن، هر طور و هر موقع كه می‌خواهید مرا بكشید، اما این كار را در حضور فرزند من انجام ندهید، و به پسر اشاره كرد. برای دو دقیقه مرا باز كنید و دستانم را بگیرید و به فرزندم نشان دهید كه شما دوستان من هستید و قصد هیچ‌گونه صدمه زدن را ندارید، بعد از این او ما را ترك خواهدكرد. پس از آن... پس از آن می‌توانید دوباره مرا ببندید، و مرا هرگونه كه می‌خواهید بكشید.

رهبر جمعیت موافق بود.

سپس زندانی با دستان خویش پسر را گرفت و گفت: پسر خوبی باش، حالا، فرزندم. برو پیش كاترین.

اما پدر تو چی؟ من خیلی زود در خانه‌ام، كمی بعد. برو، پسر خوبی باش.

پسر به پدرش زل زد، سرش را به یك طرف كج كرد سپس به طرف دیگر. برای مدتی فكر كرد. تو واقعاً به خانه می‌آیی؟

برو پسرم، من می‌آیم.

می آیی؟ و پسر از پدرش اطاعت كرد.

زنی او را به بیرون جمعیت راهنمایی كرد. اكنون پسر رفته‌بود. زندانی نفس خود را فرو برد و سرانجام گفت: من آماده‌ام، اكنون می‌توانید مرا بكشید.

اما پس از آن چیزی رخ داد، چیزی غیرقابل توصیف و دور از انتظار ... در یك آن، وجدان همه‌ی آن جمعیت بی‌رحم و نامهربان كه وجودشان مملو از تنفر بود بیدار شد.

یك زن گفت: می‌دانید چه شده؟ بگذارید او برود. او را مجازات نكنيد

دیگری با او همراه شد: خداوند در مورد او قضاوت خواهدكرد. بگذارید برود.

دیگران نیز زمزمه كردند: آری بگذارید برود! بگذارید برود. و بلافاصله تمام جمعیت برای آزادی او فریاد می‌زدند.

افسر آزادشده و سربلند ـ كه چند لحظه‌ی پیش از آن جمعیت متنفر بود ـ شروع به گریه كرد. دستانش را بر روی صورتش گذاشت. و سپس، مانند فردی گناهكار، به سوی جمعیت دوید، اما كسی او را متوقف نكرد.

احساسات را چه میشود کرد